Christy Verkerk (24) zit zes dagen per week op de fiets, werkt 50 uur per week in het bedrijf van haar ouders en heeft een eigen toerclub, het Betuws Cyclingteam, waar haar ouders tevens hoofdsponsor van zijn. Sinds dit jaar rijdt ze bovendien bij de eliterijdsters van het Weijers Eikhout Groenewoudteam.

"Tijdens het avondeten gaat het bij ons thuis over fietsen of over het werk. Ik kan elk onderwerp binnen een kwartier ombuigen naar het fietsen. Vrienden worden er wel eens stapelgek van. Ik kan uren over fietsen praten: wat ik nog wil doen, wat ik gedaan heb, hoe leuk het is, het is echt mijn leven. Als het even kan, fiets ik. Heel gek eigenlijk, want tot drie jaar geleden zat ik nooit op de fiets. Ik vond het een verschrikkelijk ding. Tijdens een spinningles in 2001 op de sportschool had iedereen het ineens over Luik-Bastenaken-Luik. Ik had er nog nooit van gehoord, maar het fascineerde me wel. De tocht was heel zwaar; iedereen was er huiverig voor. Als jullie hem niet durven rijden, ga ik hem wel fietsen heb ik toen gezegd. Ik had geen racefiets; van m'n ouders heb ik toen een racefietsje gekregen, een Gazelle Primavera, en ben gaan fietsen. En ik ben niet meer gestopt. Omdat het me zo leuk leek mijn eigen fietskleding te ontwikkelen, heb ik toen een toerclubje opgericht, met mensen die ik kende uit de sportschool, van vakanties en via internet. We zijn nu met z'n vierentwintigen. Ik ben de jongste en een van de twee vrouwen. Je wilt je als meisje toch bewijzen tussen al die mannen. In het begin was het: een meisje, o die rijden we er even af. Laatst reed er een groepje mannen achter me en die hoorde ik zeggen: dié rijdt hard. Je merkt steeds meer dat ze het knap vinden.

Energie
Ik moet nu de toerclub en het wedstrijdrijden combineren. Daar gaat veel tijd in zitten. Ik probeer bewust tijd in te ruimen voor het BC-team. Ik fiets minstens één keer per maand met hen mee. En ik verzorg de wekelijkse nieuwsbrief. Verder ga ik straks mee trainen op maandag en woensdag en organiseer ik verschillende reisjes. Iemand vroeg laatst: "Waar zitten jouw batterijen, je lijkt wel zo'n Duracel konijn dat altijd maar doorgaat." Ik heb gewoon veel energie. Vorig jaar heb ik de ziekte van Pfeiffer gehad en daar heb ik wel van geleerd. Ik was overtraind. Als ik nu moe ben, neem ik rust. Ik zou het liefst parttime werken en parttime fietsen. Dit jaar is het belangrijkste zoveel mogelijk wedstrijden te rijden. Ligt het me, kan ik het, heb ik aanleg? Ik ga er voor 200 procent voor. Dat fanatieke heb ik absoluut van m'n vader. Hij werkt al 32 jaar van vijf uur 's ochtends tot tien uur 's avonds, maar vond toch tijd om twee marathons te lopen. En hij fietst nu ook. Op de mountainbike houd ik hem niet meer bij. Al mijn tijd gaat in het fietsen zitten. Ik heb helemaal geen tijd voor een vriendje en andere zaken. Laat mij maar lekker zo genieten. Ik heb bij Van Tuyl een fiets op maat laten maken in mijn eigen kleuren. Rood, wit en blauw, naar de Lotto Domo fiets van Merckx. Aluminium met carbon, afgemonteerd met Dura-Ace. Hij rijdt als een trein en dat motiveert mij weer om nog harder te fietsen."