Zaterdag 11 en zondag 12 juni 2011 – Lake Bike 24 Challenge door Christy

Een aantal maanden geleden kwamen we op het idee om een 24 uurs mountainbike race te rijden in voorbereiding op Duchenne Heroes. Niet individueel want dan zouden we het een beetje ernstig overdrijven… Als estafette team! Er waren toch wel wat enthousiastelingen dus hebben we moeten selecteren op basis van… uhm… op basis van wat eigenlijk? Oh ja, op volgorde van reactie! Uiteindelijk is er een team van 3 man en 1 vrouw sterk gevormd: Ferdi van Overveld, Marcel de Jonge, Otto Nussbaumer en ik.

 

Van tevoren hadden we een hele planning gemaakt wie, wanneer zou rijden en hoe lang. Omdat het een planning is, is dat ook meerdere malen veranderd en aangepast aan de omstandigheden.

Met dank aan Van Oort Truck Rent konden we afreizen richting Aquabest in Best met een enorme truck! Een geweldig ding met veel ruimte en zelfs 2 slaapplaatsen achter de bestuurders- en bijrijderstoel in de cabine. Perfect dus! Alles erin en gaan! Toen ook Ferdi en Marcel hun halve inboedel in de auto geladen hadden, leek het wel een studentenflat met een kleine huiskamer en een kleine keuken…

De sfeer zat er gelijk al goed in en na de wedstrijdbriefing kon de eerste zich klaar maken voor de start: Otto. Het leverde een mooi plaatje op met al die mensen die weg reden. Niet alleen de teams maar ook de individuelen. De eerste 6 uur zou het nog wat drukker zijn omdat er ook een 6 uurs mountainbike race was maar daarna zouden we met hooguit een man of 20 op het 8 km lange parcours zijn.

Otto was goed weg maar al snel lag hij samen met een aantal anderen tegen de grond omdat je niet met 10 man tegelijk een pad van 2 meter breed op kunt rijden… in zijn 2e ronde (we zouden 3 series doen van ieder 2 rondes) maakte hij een kleine stuurfout op een single trail en door alle adrenaline was zijn hartslag zo hoog dat hij niet zou kon rijden zoals ie gewild had, maar ondanks dat was ie sneller dan dat we van tevoren in geschat hadden. We hadden gedacht dat we allemaal overdag ongeveer 25 minuten zouden rijden over een rondje maar uiteindelijk bleek dat we tijdens tussen 18 en 24 minuten reden in het licht.

Marcel loste Otto af en schoot als een pijl uit de boog weg. In de eerste ronde reed hij te snel en blies zichzelf een klein beetje op, zoals wij allemaal eigenlijk. Alle eerste keren zijn moeilijk. In de tweede ronde stak er een boom over die geen voorrang had en liep Marcel aan. Maar volgens onze verslaggever is hij niet gevallen… inmiddels was er wel een toto gestart door Ferdi op Facebook: de crash score. Er kon ingezet worden op degene waarvan men dacht dat ie het meest zou vallen.

Na Marcel nam Ferdi de bidon met de chip over en ook hij gaf later aan dat hij iets te hard van start gegaan was en dit in de tweede ronde enigszins moest bekopen. Wat wel erg lullig was, was dat het bij de start van Ferdi begon te regenen! Het waren gelukkig maar geen mega grote buien maar groot genoeg om flink nat te worden! De eerste ronde ging bij Ferdi echt top en de tweede ronde liep redelijk.

Ik sloot de rij met 2 rondjes. Het was voor mij een kwestie van doseren na de ervaringen van de drie heren. Maar ja, als je dan weg gaat, dan is de kick zo groot dat er van doseren weinig komt. Met als gevolg een gemiddelde hartslag van 182 over die 2 rondjes. Tijdens het rijden leek het achterwiel steeds uit te willen breken. Een check door de aanwezige fietsenmaker wees uit dat mijn bottom bracket helemaal los zat. Oeps. Ze draaiden hem vast maar wilden de fiets later nog wel even nakijken. Dat is gebeurd en twee nieuwe lagers waren het gevolg. Ik kon weer lekker rijden! Mijn dank gaat uit aan de fietsenmaker!

Otto, die geleerd had van zijn eerste rit, besloot rustiger te starten en dat ging erg goed. Ondanks die rustige start, zette hij in deze rondes de snelste tijd neer van ons team. Onder de 20 minuten! En dat in beide rondes! Het ging hem heel goed af en hij had dat niet verwacht omdat ie een klein beetje angstig was na de eerste run. Otto had de pech dat ie in zijn laatste ronde overvallen werd door een enorme wolkbreuk!! Het water kwam met bakken uit de hemel.

Arme Marcel die het over moest nemen… hij startte in de zeikende regen en het parcours was spekglad. Op het paadje langs de greppel (waar het al glad was door het beetje modder dat daar lag) was het een grote glijbaan. Veel mensen belandden in de greppel. Gelukkig hoefde Marcel alleen een slippartij te ontwijken en kon ie op het pad blijven. Eigenlijk regende het de hele run van Marcel.

Bij Ferdi werd het weer droog en zelfs zonnig en hij reed in zijn eerste ronde helemaal super en heeft daar lekker op snelheid kunnen rijden. Ronde 2 heeft ie weer wat rustiger gereden. Maar Ferdi genoot ervan en vond het tot nog toe nog steeds een TOP evenement! En gelijk heeft ie… want dat was het. Een geweldige sfeer, lekker relaxed. Iedereen vriendelijk. Super!

Ook ik had geleerd van haar eerste run en startte rustiger. Langs de greppel was het echt glibberen en glijden geblazen en dat gaf af en toe een fikse stoot adrenaline door het lijf als ik weer net overeind was gebleven. In het tweede gedeelte van de ronde heb ik wat tempo gemaakt en heerlijk de fiets in de bochten kunnen leggen. In de tweede ronde kon ik dat vasthouden en dat gaf een goed gevoel.

De 6 uurs race was gefinisht toen Otto de derde run in ging. Het ging bij hem erg goed en hij had zin in meer, veel meer: Otto wilde namelijk een triatlon gaan doen door het meer in te rijden en te gaan zwemmen. Omdat het toch niet zo warm was, besloot hij het bij de mountainbike race te houden. We waren inmiddels net een kwart van de race gepasseerd en bij ons allemaal gaat het nog goed. Tijdens de rit van Otto kwamen Huub en Pieter ons aanmoedigen! Dat was hartstikke leuk!!

Marcel nam weer het `stokje´ over van Otto en dat ging goed. Het tempo was ietsje naar beneden gegaan maar dat was geen probleem. Hij moest straks samen met buddy Ferdi de nacht aanvangen en dan moest ie toch even wat hersteld zijn!

Bij Ferdi sloeg in de derde run de vermoeidheid enigszins toe. Nog niet in de eerste ronde want die ging super maar het tweede rondje ging … we zullen het woord wat hij ervoor noemde niet op schrijven … Hij was erg vermoeid geraakt en moest elke keer corrigeren om niet te vallen.

Voor het slapen gaan mocht ik nog 2 rondjes rijden. Beiden gingen super. Tot op dat moment mijn beste tijd over 2 rondes (40 minuten en 45 seconden). Met support langs de kant kun je altijd net even wat meer. Vooral op de tweede helft van het parcours kon ik flink snelheid maken. Met dank aan de krachttrainingen van Otto kan ik nu ook het grote blad op de mountainbike rond draaien.

Omdat Otto wilde zorgen dat ik zo min mogelijk in het donker hoefde te rijden (ik zie geen fluit in het donker maar vond het ergens toch wel jammer dat ik niet 1 rondje in het pikkedonker heb gereden) reed hij nog twee rondes alvorens Marcel en Ferdi de komende uren op zich zouden nemen. Het was net wel / net niet donker en dat was lastig. Zeker door de sporen die in het rondje waren ontstaan en die je in het schemerdonker niet meer zag. Maar ondanks dat ging het goed! Slechts 1 keer gevallen en 5 keer bijna.

In de nacht hebben we niet veel bij gehouden hoe het ons vergaan is, maar toch even kort (voor zover ik dat kan) een samenvatting van de nacht…

Ferdi en Marcel waren buddies voor de eerste `Night shift´. Otto en ik zouden het rond een uur of 4 overnemen. De heren hadden hun slaapzakken mee genomen naar de grote tent en wisselden om de twee rondes. Zeker omdat het in het donker rijden een hoge concentratie vereist en dit ook erg vermoeiend is, is het beter om snel af te wisselen.

Ferdi vond het erg gaaf in het donker en het ging bij hem in zijn eerste run in het donker wel erg goed. Het was wennen aan de afdalingen want ineens ga je naar beneden terwijl je dat niet echt in de gaten hebt ondanks de verlichting en ook de bochten achter op het parcours waren even wennen. In het donker bij lagere snelheid kun je niet lekker de fiets in de kommetje leggen en glijd je sneller weg door het lagere gelegen mulle zand. Ondanks dat ging het wel erg goed.

In de tweede run kwam Ferdi de familie Hamer tegen en in de derde run bleken er meerdere families Hamer in Best rond te lopen en heeft Ferdi het tempo er volledig uitgegooid en geen risico´s meer genomen. Een wijs besluit! Het was nog lang geen 13.00 uur!

Marcel in de nacht is altijd `spooky´… hij reed supergoed ondanks zijn karige verlichting! Hij passeerde een aantal keer de start/finish locatie zonder dat Ferdi hem had gezien. Marcel kreeg de nodige commentaar: `Dat je wat kunt zien man!´. Maar Marcel zag alles, zelfs Roodkapje onderweg!!

Rond 3:15 werden Otto en ik door Marcel gewekt dat we ons klaar moesten maken voor onze `Night shift´. Om 4:00 uur startte Otto voor zijn drie rondjes. Wij besloten wel om twee runs van drie rondes te doen, zeker omdat Otto toch een klein gedeelte alweer in het ochtendlicht zou rijden en ik nagenoeg mijn hele rit. Het enige wat Otto over kwam in het donker is dat ie ineens voelde dat ie naar beneden reed en hups, daar reed ie in de greppel waar op de dag zoveel mensen in gegleden waren.

Toen ik mezelf klaar aan het maken was, ontdekte ik dat mijn achterband plat stond. Snel wat mannen die buiten zaten opgetrommeld en die waren zo vriendelijk om mijn band te wisselen.

Om 5.13 uur stond ik dan met een volgepompte achterband klaar om Otto over te nemen. Verlichting was niet echt meer nodig maar voor de eerste ronde heb ik toch het helmlampje dat ik van Huub geleend had aangeschakeld en een klein lampje op het stuur. Just for sure. Ik vond het wel heel vreemd om op dit tijdstip met mijn mountainbike klaar te staan. Erg bijzonder! Konijntjes die voor m´n neus langs renden, het ochtendlicht van de zon die nog laag stond en door de bomen scheen. Geweldig!

We hadden gedacht dat we in en na de nacht toch langer over een rondje zouden doen en hielden rekening met 30 minuten. Dat zou dus betekenen dat Otto na 90 uur weer zou wachten op mij om over te nemen maar in mijn tweede ronde zag ik dat ik als ik constant bleef rijden op 70 minuten al terug zou zijn met drie rondjes achter de wielen. Dan zou Otto er nog niet staan… dus ik spaarde mezelf enigszins in het derde rondje en bij de wisselstrook stonden heel veel mannen, maar inderdaad geen Otto. Het vierde rondje wat dan onverwachts komt doet toch wel pijn…

Tijdens Otto´s rit (hij zou wel gewoon weer drie rondes doen, dan kon ik daarna afsluiten met twee rondes) zat ik in onze `huiskamer´ en zag ik zijn fietsjack hangen. Er zaten twee grote gaten in met daarom heen iets wat op gestold bloed leek. Ik ging even polshoogte nemen en wat op gestold bloed leek was gesmolten fietsjack. Otto had getracht zijn jack te drogen op de bouwlamp die we mee hadden genomen. Hij wilde het jack daar een minuutje of 10 laten liggen maar was in slaap gevallen (ook de reden dat ie niet op tijd was voor de wissel). Het jack was in ieder geval goed droog.

Toen ik weer klaar stond bij de wisselstrook om over te nemen van Otto en hij aan kwam rijden, maakte hij een mooie salto met fiets en al voor de kijkbuiskindertjes. De vermoeidheid begon ook bij Otto nu toe te slaan en daardoor had ie iets te hard in zijn rem geknepen. Gelukkig geen brokken verder. Ter compensatie mocht ik dus twee rondjes rijden. Ik merkte dat mijn concentratie toch langzaam aan het afnemen was en kleine stuurfoutjes kwamen om de hoek kijken. Gelukkig kon ik toch nog redelijk door rijden maar dit waren wel de zwaarste rondes tot nu toe!

Marcel stond al na mijn eerste ronde klaar maar moest toch nog even wachten want ik moest nog een rondje. Bij Marcel ging het na zijn schoonheidsslaapje weer heel goed. Hij heeft wel voorzichtig gereden, geen risico´s genomen. Ook zijn benen begonnen langzaam maar zeker tegen te sputteren.

Pijn, kramp, moe, maar zin in de laatste loodjes! Ferdi reed heerlijk in zijn eerste run na de nacht. De nachtrust (of in ieder geval het liggen en rusten) had hem goed gedaan en hij kon lekker rijden met een mooi tempo erin! We gingen onze laatste serie in met twee rondes. Nadien zouden we bekijken hoe we verder zouden gaan omdat het einde naderde en we wilden toch allemaal wel hetzelfde gereden hebben.

Otto´s laatste run van twee rondjes viel hem zwaar. Nog niet zozeer in de eerste ronde want die ging hem supergoed af maar in de tweede ronde was hij echt moe.

Ook Christy kwam haar twee rondes in volledige trance door. Dit waren voor mij echt de aller zwaarste rondes. Het was onzeker of ik nog een keer moest rijden maar we maakten een snelle rekensom en zouden allemaal nog één ronde kunnen doen! Dat kwam goed uit. Het is gek dat als je weet dat het je laatste ronde is dat je dan altijd sneller rijdt dan alle rondes daarvoor, ook al ben je al 24 uur bezig en ben je werkelijk kapot moe.

Marcel knalde zijn 8 km door en had voor zichzelf een nieuw PR: een tijd laag in de 20 minuten. Dit gold ook voor Ferdi. Alle vermoeidheid was een kleine 20 minuten lang volledig verdwenen! Eveneens voor hem een nieuw PR op een ronde. Otto mocht als 3e nog een ronde rijden en zijn scherpe tijd van gisteren werd ook verbeterd met een tijd in de 18 minuten. Bizar! Christy die voor de start al op kotsen stond vanwege de vieze, vette friet en hamburgerlucht kwam net 4 seconden onder de 20 minuten uit!

HET ZAT EROP! Ondanks dat het superleuk was en een geweldig evenement, waren we allemaal heel erg blij dat we klaar waren. Nadat we de auto uitgepakt hadden, ging ieder zijn eigen weg.

In totaal hebben we 62 rondjes gereden met z´n viertjes in 24 uur tijd. Dat is 496 km! Ter vergelijk: de winnaar in de individuele klasse, Ives Verbruggen, heeft in 24 uur 488 km afgelegd. Ongelofelijk knap! Na het lezen van ons verhaal zul je begrijpen dat we al weer uit kijken naar de 2e versie van de Lake Bike 24 Challenge!

Voor alle foto´s klik hier.

< Vorige		Volgende >