Duchenne Heroes
Zondag 11 t/m zaterdag 17 september 2011 - Duchenne Heroes door Christy
Het begon allemaal een jaar geleden, op 12 september 2010... Een idee werd geboren! We zouden in 2011 Duchenne Heroes fietsen. Een 7-daagse 700 km lange mountainbiketocht vanuit Luxemburg, door de Belgische Ardennen, Duitsland en het heuvelachtige Limburg naar Nijmegen. Per persoon moesten we hiervoor € 2.500,00 aan sponsorgeld bijeen brengen. Dit bedrag zou ten goede komen aan het Duchenne Parent Project. Ik had hier een hard hoofd in... zou het lukken? Er werd een website gemaakt door MDK Webdesign en bekende privé en zakenrelaties werden aangeschreven. In de tijd van economische crisis waren onze verwachtingen niet torenhoog.
Op 13 september 2010 meldden de eerste sponsoren zich: Renaissance Reizen en Schoonheidsinstituut Lingemeer. Ook kregen we een gratis artikel aangeboden in Het Zakennieuws!
Vanaf dat moment kwamen er bijna elke dag nieuwe sponsoren bij! Van particulieren tot bedrijven! Elke sponsoring werd door ons met grote blijdschap en dankbaarheid vermeld en al na 4 weken waren we de benodigde € 5.000,00 gepasseerd. Aan rustig aan doen met het zoeken naar sponsoren dachten we niet! Ons streefbedrag werd op dat moment bijgesteld naar € 10.000,00.
Met behulp van oa. een dag bij de C1000 in Lienden, de verkoop van zeepzakjes, een mountainbikeclinic, een grote verloting en diverse veilingen van gesigneerde fietsshirts steeg onze sponsormeter hard. Totdat het in mei een klein beetje stil viel, maar we zaten inmiddels over de € 15.000,00 dus we waren hier al reuze tevreden mee! In de twee weken voor Duchenne Heroes en zelfs tijdens Duchenne Heroes (Aannemersbedrijf Randewijk) ging de sponsormeter weer de lift in en uiteindelijk zijn we geeïndigd op € 17.242,30! Een prachtig bedrag voor het Duchenne Parent Project. Het totaal opgehaalde bedrag van alle heroes is op het moment van schrijven € 1.062.816,00. GE-WEL-DIG!
Voordat we verder gaan met het verhaal van Duchenne Heroes willen we daarom al onze sponsoren nogmaals heel erg bedanken voor hun medewerking! Daarnaast gaat onze dank ook uit naar alle sponsoren die ons ondersteunt hebben met materiaal, voeding of andere manieren.
Ook heeft een aantal sponsoren het mogelijk gemaakt dat wij in onze eigen unieke fietskleding konden rijden en in eigen vrijetijdskleding door het Duchenne Heroes kamp konden lopen: Phoqus, Van Wijk Verf, Sto, De Vos Verf, Sho-Dis, Schildersbedrijf Otto Verkerk en Vakantiepark Eiland van Maurik. Aan ieder dank voor deze mogelijkheid.
(we kunnen wegens de grote hoeveelheid niet alle sponsoren bij naam en met logo benoemen, maar bij onze pagina Sponsoren kunt u iedereen vinden en we zijn elke sponsor heel erg dankbaar)
De voorbereiding
Onze voorbereiding verliep met de nodige ups and downs. In maart werd gestart met een trainingsweek op het heerlijke Gran Canaria waar we de broodnodige kilometers en hoogtemeters maakten onder de Spaanse zon. Eind mei gingen we op familiebezoek in Oostenrijk en zouden we ook daar gaan klimmen en klauteren met onze fietsen. Helaas gooide het weer en een framebreuk roet in het eten en konden we niet 6 maar slechts 3 dagen trainen. De zomervakantie daarentegen bracht precies wat we gehoopt hadden: veel kilometers en hoogtemeters! Toen nagenoeg heel Europa grauw zag van het slechte weer, konden wij in de zonnige Provence het asfalt onder onze wielen door laten razen. De vorm groeide en langzaam maar zeker werd de laatste hand gelegd aan een topvorm.
Met dank aan ons beider werkgever, Schildersbedrijf Otto Verkerk, hadden we de mogelijkheid om met regelmaat op de fiets te stappen en te trainen voor ons grote doel.
3 weken voor de start werd deze topvorm door fysieke ongemakken gewijzigd in een "tob"vorm. Otto kreeg te maken met een stevige griep maar had door drukte op het werk niet de mogelijkheid om deze goed en volledig uit te zieken. Ik werd aangevallen door een bacterie die zorgde voor een zware ontsteking aan mijn zitvlak. Antibiotica moest uitkomst bieden en dat deed het; een week voor vertrek was de kuur afgelopen en de ontsteking verdwenen! Otto was inmiddels redelijk opgeknapt en we deden in het weekend voor vertrek een test op de fiets... hoe stond het met de vorm?
De vorm was ietwat aangetast maar niet zodanig dat we ons heel erg zorgen hoefden te maken. Een grote opluchting! We konden gerust de laatste werkweek voor Duchenne Heroes in gaan. Het was nog een flink drukke week waarin natuurlijk altijd onverwachte dingen gebeuren die de nodige stress geven, maar dat mocht de pret niet drukken: wij zouden Duchenne Heroes rijden en we keken er enorm naar uit. Tot 1 dag voor vertrek... de bacterie die zo goed bestreden leek met de antibiotica had zichzelf blijkbaar stil gehouden en viel aan op het moment dat het totaal niet uit kwam! Alsof hij er op had zitten wachten. De ontsteking was weer terug en dit keer groter en zwaarder dan de vorige keer!
Tranen met tuiten. Ik zag mijn Duchenne Heroes volledig aan mijn neus voorbij gaan. De huisarts kon niets doen dan weer een antibiotica kuur voorschrijven maar ik mocht niet op het zadel zitten zolang de ontsteking daar was. Niet dat ik dat kon, maar voor het geval dat. Er mocht geen enkel risico genomen worden wat kon veroorzaken dat de bacterie in de bloedbaan terecht zou komen. Otto zou hiervoor waken.
De reis
Vrijdagavond kwam onze begeleider David met de camper die beschikbaar was gesteld door Camperverhuur Op Urk. Ik zat er zelf volledig door heen en vriendin Mirjam van Schoonheidsinstituut Lingemeer kwam om te troosten en mij nog van een ontspannende massage te voorzien. Op zaterdagochtend werd de camper ingepakt. Het was een gezellige drukte op de Hofstede in Lienden! Kim, Steven, Peter en Annette waren er. Zij zouden mee reizen naar Wiltz om ons de volgende dag uit te zwaaien aan de start van de eerste etappe. De familie Kuus uit Kesteren was er met hun kinderen, waaronder Nick (net als Kim een Duchennekindje). Coen, onze teamgenoot, was er met zijn vriendin en kinderen. Tegen 11 uur werden de motoren gestart en zetten we koers naar Wiltz. Ik had inmiddels niet alleen meer een zitvlakontsteking maar ook koorts en mijn dip werd nog dieper.
De reis verliep voorspoedig. Onderweg stopten we nog even bij een frietkot net over de grens Nederland - Belgie. De heren genoten daar van een lekkere bak Belgische patattekes met mayo! De dames genoten mee door af en toe een stukje weg te pikken.
Tegen half 4 kwamen we aan op camping Kaul in Wiltz, een pittoresk plaatsje in het prachtige Luxemburg. Het was warm! Otto en ik hadden Luxemburg nog nooit van dichtbij bekeken en ontdekten vele natuurlijk schoonheden; prachtige heuvels, bergen, een mooie groene omgeving. Op de camping stond onze teammaat Frans al te wachten, samen met zijn zus en zwager. We hadden elkaar pas eenmaal ontmoet maar het klikte gelijk heel goed en dat is de gehele week zo gebleven.
Aan het einde van de middag werden we verwacht bij de burgermeester van Wiltz. Daar werden we toegesproken door deze man en ook door Elisabeth Vroom, de voorzitster van het Duchenne Parent Project en moeder van een Duchenne kindje. Weer terug op de camping stond het diner klaar... Pasta! Na het avondeten, ging ieder al snel zijn eigen weg en naar zijn eigen bedje voor de laatste broodnodige slaapuurtjes voor vertrek.
Etappe 1 - van Wiltz naar Grand Halleux
Vroeg in de ochtend stond iedereen naast zijn tent of camper opgewonden te wezen voor de eerste etappe! Het was droog en de temperaturen leken aangenaam. Otto, Coen en Frans zouden het vandaag met z'n drieën moeten doen. Mijn temperatuur was gestegen tot 38,4 graden. Met een verkoudheid fietsen is geen probleem, maar met koorts fietsen is vragen om problemen. Daarnaast kon ik nog niet op het zadel zitten.
Vanaf 8.00 uur werd elk team onder luid gejuich en applaus voorgesteld en mochten zij een voor een starten. Carl Verheijen gaf nog even de weersvoorspellingen door aan iedereen: 30% kans op lichte regen en weercijfer 7. Perfect dus!
Team Riding4Kim/Veer/Gerding vertrok onder de aanmoedigingen van de hele familie De Ronde, David en mijzelf rond 8.50 uur voor bijna 90 km door het Luxemburgse en Belgische landschap. 1.930 hoogtemeters moesten overbrugd worden. Er was vanaf vertrek niet echt tijd voor een warming up omdat er direct geklommen moest worden... 2 km over asfalt en nog 1 km offroad.
Op het moment dat het team offroad ging, begon het ook met regenen... zacht regenen ging over in hoosbuien en een fikse onweersbui dreef langs het gebied waar de bikers aan het bikkelen waren. Het parcours gaf geen enkel moment van verlichting. Na een afdaling moest gelijk weer geklommen worden. De ondergrond bestond uit dikke, diepe, zuigende modder afgewisseld met grote grove stenen. Maar vooral veel modder, modder en nog eens modder. Via Escherange, Mesche en het mooie stadje Clervaux reden de bikers naar het eerste stoppunt waar ze na 3 uur afzien aan kwamen.
De drie bikkels werden in de stromende regen opgewacht bij checkpoint 1 in Troisvierges waar de zin er nog goed in zat, ondanks het verschrikkelijke slechte weer en het enorm zware parcours. Na een korte break moesten ze weer verder. Op naar checkpoint 2. Via de Weiswampach See en de skipistes van Kokelbierg (514 mtr) gaan de bikers België binnen. Het leek af en toe wat op te klaren maar dat was elke keer van korte duur.
Onderweg volgden onze jongens de GPS en dat dit niet altijd gesmeerd liep bleek wel... Verkeerd rijden was op zich geen probleem want er was altijd wel een paadje te vinden om terug op de route te komen. Tussen de bomen door of onder een hek door. Dit keer besloot Otto bij verkeerd rijden om het draad alvast voor Coen en Frans omhoog te houden. Zijn fiets legde hij in het gras maar hij was vergeten de fietscamera uit te zetten. Het filmpje zegt meer dan duizend woorden; een hand met daarom heen een zeiknatte handschoen reikt naar het draad van het hek wat al snel stroomdraad bleek te zijn! De hand trekt zich sneller terug dan je kunt volgen. Gevolg: een kwartier lang tintelende vingers...
Tegen 14.00 uur kwamen onze eigen kanjers aan bij dit 2e checkpoint. Otto was door en door nat en stond te rillen als een rietje. Tot op het bot verkleumd. Remmen en schakelen was een groot probleem. Hij besloot een warme douche te nemen en in de auto te stappen zodat hij de volgende dag weer fris aan het vertrek van de Koninginnerit kon staan...
Met z'n drietjes reden we in de camper naar camping Les Neuf Pres in Grand Halleux waar na zo'n 8 uur ploeteren Frans en Coen om 16.15 uur gesloopt aan komen. De camper stond inmiddels op zijn plaats nadat we die met een Landrover uit de modder hadden moeten trekken.
Na het diner was het de hoogste tijd om goed te herstellen van deze dag want morgen wacht de Koninginnerit... Overigens, Carl werd natuurlijk door iedereen aangeklampt over het weer. Hij verdedigde zich kranig: 30% kans op lichte regen, 70% kans op harde regen. Weercijfer? 7 op een schaal van 100. De meest gehoorde reactie: `Carl, je kunt beter blijven schaatsen´. Hahaha.
Etappe 2 - Grand Halleux naar Sart lez Spa
De Koninginnerit vandaag! Een echte Ardennenrit van 99 km met 2.370 hoogtemeters. Z W A A R dus. Helaas werd het wederom voor Christy geen Koninginnerit, de temperatuur was weliswaar gezakt naar 38,0 graden maar dit betekent nog steeds koorts. Ook voor Otto geen Koninginnerit. Rugproblemen hadden ervoor gezorgd dat hij in de nacht geen raad had geweten met zijn ligpositie, het enige dat redelijk lukte was normaal in een stoel zitten. In de nacht waren er ook een handvol mountainbikes van de camping gestolen waardoor de berijders hiervan noodgedwongen aan de kant moesten blijven. Echt schandalig dat mensen met hun vingers aan spulletjes van een ander zitten!
De lucht zag er dreigend uit maar het was droog en de temperatuur was vroeg in de ochtend om en nabij 12 graden. Gezien de ervaringen van vorig jaar, werd de start door de organisatie met een half uur vervroegd zodat iedereen iets langer de kans had om op tijd (voor half 8 in de avond) binnen te komen. De bikers zouden dus 12 uur tot hun beschikking hebben om de 99 km af te leggen. Coen en Frans vertrokken om 8.00 uur. Ze wilden uiteraard op tijd aan komen op camping Spa d'Or in Sart lez Spa om Frans zijn verjaardag nog te vieren. Zijn echte leeftijd was ons inmiddels ter ore gekomen maar hoe oud zou hij zich vanavond na de rit van vandaag voelen?
Direct na de start in Grand Halleux moest het hoogste punt van de dag bereikt worden: 565 mtr. Op de vaste routes tussen Vielsalm en Lierneux konden de bikers genieten van vele steile passages en mooie afdalingen.
Rond 12.30 uur hebben ze samen de eerste 50 km al afgelegd. Coo is gepasseerd. Bij checkpoint 2 kwam zelfs een waterig zonnetje door en was lunchen in het zonnetje een klein feestje. Er moest vanaf hier nog ongeveer 35 km afgelegd worden dus zo optimistisch als ik ben (ahum ahum) smste ik terug naar de jongens: "Oh super, dan zijn jullie over 2 uur terug!" Het was op dat moment 14.00 uur. Ik wist niet dat vanaf dit punt de route nog technischer en uitdagender zou worden als dat ie al geweest was in het eerste gedeelte met onder andere de langste beklimming van de dag waar van 205 naar 560 mtr gereden moest worden, offroad natuurlijk. Tegen 15.00 uur werd de zo goed begonnen dag teniet gedaan door donkere wolken die we kenden van de dag eerder om vervolgens de onvermijdelijke regen te krijgen!
Het is 16.00 uur. Frans en Coen moeten nog 20 km voordat Frans toegezongen zal worden! Het laatste team op het parcours heeft pas 44 km afgelegd terwijl het eerste team al binnen is! Het lijkt erop of dit nachtwerk gaat worden. Ondanks dat Coen 700 meter voor de finish nog een platte band kreeg, kwamen de beide bikkels na 9 uur en 45 minuten binnen en werden ze toegejuichd op de klanken van Queens 'Friends Will Be Friends'.
Tijd voor een douche op deze prachtige **** camping. Voor mij de eerste warme douche in deze dagen. Voor de jongens zeer verdiend na zo'n dag waarin ze stevig afgezien hebben. Morgen zouden we weer terug zijn in Nederland. Wellicht zou daar ook de passant die een vrijwilliger zocht voor zijn mountainbike zichzelf weer wat beter voelen. Maar niet alleen hij... hopelijk ook Otto en ik zelf. Mijn temperatuur was inmiddels gedaald naar 37,6 graden en dat in de avond. Goed teken!
Na een flink stuk gebak voor Frans zijn verjaardag (wiens gevoelsleeftijd rond de 75 ligt, volgens eigen zeggen) doken we onder de wol.
Etappe 3: Sart lez Spa naar Vijlen, terug in Nederland
YES! Normaal gesproken is de regel zodra koorts weg is: 1 dag koorts gehad? 2 dagen geen inspanning. Dat zou in theorie voor mij betekenen: 3 dagen koorts - 6 dagen geen inspanning. In de praktijk betekende de temperatuur van 36,5 graden vanmorgen: FIETSEN!!!!! Ook Otto was weer redelijk mobiel en zou van start gaan. Eindelijk! Een compleet team aan de startstreep. Zoals het hoort. Frans en Coen voelden de etappe van gisteren nog in elke vezel van hun lijf maar stonden wederom vol goede moed aan het vertrek. We hadden er sin an!
Na de start rond 8.15 uur voelde ik mijn luchtwegen dwars zitten. Piepen en schaven, ik was net een ongesmeerde deur. Dit duurde zo'n 1,5 uur en daarna kwam ik er aardig door heen. De benen waren helemaal zo beroerd nog niet. De kracht was wel een heel eind verdwenen en conditioneel voelde ik me rond 70% hangen maar de souplesse was er nog steeds. Een van de weinige aangeboren talenten waar ik me op beklimmingen tot een procent of 8 en op vlakke stukken altijd wel mee weet te redden. Zo ook vandaag. Alleen waren de meeste beklimmingen vele malen steiler dan 8% en moest ik met de voetjes aan de grond. Direct vanaf de camping ging het steil omhoog uit het dal van Wèyai.
De route was echt wel geweldig! Een paar mooie waterpassages waar het altijd afwachten is of er een duik volgt met nat pak of dat we er met slechts alleen natte voeten door heen komen. Ook stukken met modder lagen op onze route. Niet zo gek, terugkijkend naar het weer van de afgelopen weken. Korte, steile klimmetjes en spectaculaire technische afdalingen wisselden elkaar in hoog tempo af. Met z'n allen arriveerden we fris en gezond op checkpoint 2 om 13.30 uur. Daar waren ook de mannen van Best Photo 4 You aanwezig waarmee we hadden afgesproken. De foto's die zij gemaakt hebben, kosten € 6,00. Na kosten voor banktransactie gaat de volledige opbrengst van deze foto's naar het Duchenne Parent Project. Top!
Vandaag reden we regelmatig verkeerd. De route was namelijk gewijzigd ten opzichte van eerdere informatie. Geen probleem, dachten we, want op zaterdagavond had de organisatie de juiste route in de GPS geladen. Onderweg bleken we alleen toch nog de oude route te hebben en wij niet alleen... dat gaf de nodige frustratie maar uiteindelijk kwamen we in de buurt van ons eindpunt. De laatste anderhalf uur waren voor mij echt heel zwaar. Door de steile beklimmingen moest ik regelmatig lopen en dat was enorm belastend voor de rug en de benen.
Om 16.00 uur passeerden we de grens bij het hoogste punt (en hoogtepunt van vandaag) van Nederland: de Vaalserberg. Het zogenaamde Drielandenpunt. Vanaf hier nog 10 km tot de verlossende camping in Vijlen: de Cotteserhoeve. Otto's rug begon weer op te spelen. Mijn zitvlak had het goed gehouden! In plaats van de geplande 99 km hadden we 108 km gereden. Reken maar dat die laatste 9 km dan echt pijn doen... zeker met de 1.750 hoogtemeters die er ook nog in zaten!
David was vandaag weer een jaartje ouder geworden en had in België geweldige vlaaien gekocht waar we in de avond van genoten! Helaas lag Otto ziek in bed en kon hij niet mee genieten maar David bewaardde een stukje voor de volgende dag voor hem. Met volle maagjes doken we onder de wol.
Etappe 4: Vijlen naar wielerstad Valkenburg
Een etappe van 103 km naar wielerstad Valkenburg door het prachtige Limburgse land. Voor mij de mooiste etappe tot op heden (en achteraf van de hele week, al heb ik de eerste 2 natuurlijk niet mee gemaakt). Meer hoogtemeters dan gisteren (1.820 hm), eigenlijk de laatste echt zware etappe.
Het was koud om 8.00 uur maar wel droog. We zouden vandaag weer met 3 teamleden starten. Otto was in de nacht ontzettend ziek geworden; diarree en snipverkouden. Aangezien hij heel graag de laatste dagen wilde rijden, zou hij vandaag in bed blijven. Het viel ons op dat er heel veel mensen grieperig, verkouden of aan de diarree waren. Velen stopten halverwege een rit of sloegen een of meerdere dagen over. Het is dus niet zo makkelijk als het voor sommigen misschien lijkt.
Zoals regelmatig in de laatste dagen was er geen kans voor een warming up want vanaf de camping moesten we direct omhoog via een pittige beklimming over asfalt die al snel over ging naar het bos. Bijna iedereen kwam hier met beide voetjes op de grond en de benen kregen het al klimmend omhoog met de fiets in de hand zwaar te verduren. Door de prachtige Voerstreek reden we met een grote lus naar Valkenburg.
Op een van de betonplatenwegen in België meldde Frans dat dit toch wel de échte mountainbikepaden zijn... dus niet de prachtige singletrails met boomwortels en stenen maar vlakke, niet rammelende betonplaten. Dat was duidelijk.
Ook reden we over smalle graspaadjes tussen weilanden door die omheind waren met prikkeldraad. Coen had hier zijn eigen kleine "Johnny Hoogerland moment" met een kapotte broek, shirt en daaronder een geschramde huid als gevolg. Het prikkeldraad hebben we laten hangen...
Ik genoot zelf enorm van deze etappe ondanks dat het enorm zwaar was. Het ging erg lekker. Zeker op de wat minder steile stukken! We beklommen vandaag een aantal bekende beklimmingen via asfalt waaronder de Dodeman en de Cauberg. Erg verrassend was het offroad gedeelte achter de Cauberg! We doken bovenop net na het viaduct het bos in waar we prachtige singletrails ontdekten. GEWELDIG! Dit gaan Otto en ik in de toekomst zeker nog eens over doen tijdens een Limburg weekendje!
Ook moesten we een weiland met koeien passeren. Tot 4 keer moesten we de bikes over een hek tillen. Niet alleen wij, ook professioneel biker Rudi van Houts (ambassadeur van het Duchenne Parent Project) moest zijn fiets erover heen tillen. Het hekje was net te hoog om er over heen te springen...
Aan het einde van de dag kwamen we aan op camping De Bron net buiten Valkenburg. Daar stonden niet alleen David en Otto ons op te wachten, ook Aart en Ditty waren daar. Na het avondeten kon ik plaatsnemen op de massagebank en werden mijn beentjes onder handen genomen. Heerlijk! Met ontspannen spieren was het de hoogste tijd voor de nacht. Morgen weer een bikedag!
Etappe 5: Valkenburg naar Herkenbosch
Ondanks de ontspannende massage was de nachtrust minder ontspannend. Elk uur was ik wakker geweest. Volle blazen en een sniffende, snotterende, hoestende Otto zorgden ervoor dat de nachtrust verre van optimaal was. Het werd al snel duidelijk dat ook deze dag geen fietsdag zou worden voor Otto. Ondanks de rust in de camper werd hij niet beter, eerder zieker. Na 2 dagen was de diarree nog steeds niet afgenomen. Ontzettend sneu voor hem en de teleurstelling had dan ook enorm de overhand.
Vanaf de camping in Valkenburg zetten we vanaf ongeveer 8.15 uur koers richting het oosten, voornamelijk over landwegen. Redelijk vlak, maar dat was niet de gehele etappe het geval. In Landgraaf kwam al snel de Wilhelmina Steenberg in zicht, waar in 1992 de Cross Country World Cup plaats heeft gevonden. Een geweldige omgeving met flink steile stukken zowel omhoog als omlaag. Zelfs haarspeldbochten moesten we hier passeren!
Het ging vandaag erg lekker! Met uitzondering van de steile technische stukken was de route nagenoeg vlak. Mijn favoriete terrein! Daar kon ik mooi op souplesse blijven rijden en had ik de kracht (die ik op dat moment niet had) niet nodig. Na het eerste checkpoint volgden we de route over de Brunsummerheide en de Schinveld route met verrassende technische passages. Hier trapte Coen zijn ketting door midden. Gezien het feit dat hij nog maagd was qua kettingen verwisselen, was dit een groot avontuur. Met de hulp van Frans was het leed snel verholpen en konden we weer verder. Tenminste... een kort stukje want Frans had zijn bril laten liggen op de plek van de reparatie dus die moest even een stukje terug rijden.
Op een technisch gedeelte maakten zowel Frans als Coen een salto. Frans deed dit op een slingerpaadje met gaten, hobbels, boomwortels en veel bomen! Hij reed achter me maar was ineens verdwenen, ik had niets gehoord. Gelukkig geen brokken. Wel had hij al even last van zijn knie. Het was wel jammer dat we deze salto niet gezien hadden want Frans maakte er een circusact van door eerst zelf door de lucht te vliegen en daarna al liggend en rollend zijn vliegende bike op te vangen! Coen maakte zijn salto vlak voor mijn neus en dat was wel even schrikken want hij rolde een eindje door tussen de bomen samen met zijn fiets. Gevolg: een stijve nek en een knallende hoofdpijn.
Bij checkpoint 2 hebben de heren de EHBO opgezocht. Coen bleek een lichte hersenschudding te hebben maar mocht wel verder rijden mits de hoofdpijn niet erger zou worden. Frans kwam terug met een ingeplakte knie, hij had zijn pezen opgerekt door overbelasting. Gelukkig kon eventuele dorst goed gelest worden...
Vanaf het laatste checkpoint voerde de route ons via landweggetjes en bospaden naar het Meinweggebied met als eindpunt Park Elfenmeer in Herkenbosch. Gelegen aan de Meinweg. We hadden onderweg wel gezien dat er veel mensen met oranje hesjes iets aan het zoeken waren in de struiken en het bosrijke gebied maar verder dachten we daar ook niet over na. Naderhand bleek dat hier een dag eerder een militair verdwenen was waar vele mensen naar aan het zoeken waren! Tot op heden is de 30 jarige militair niet gevonden ondanks de zoekacties.
Aan het eind van de rit reden we nog verkeerd... of verkeerd... we waren per ongeluk alvast het lijntje voor morgen gaan volgen dus samen met 2 andere teams hebben we het eerste deel van de volgende rit verkend. Daardoor weliswaar weer 6 km meer gereden dan gepland, 114 km in plaats van 108 km. Morgenvroeg zou ook de andere Otto naar Herkenbosch komen om de laatste 2 dagen mee te fietsen. Vroeg naar bed vandaag want door de belabberde nachtrust van de afgelopen nacht, was een goede slaap gewenst en ook vereist met het oog op de langste etappe van deze week die zou volgen.
Etappe 6: Herkenbosch naar Oostrum
Goed geslapen. Wel kort. Maar beter kort en goed, dan lang en slecht. Om 4.16 uur wekte een volle blaas zowel Otto als mij en daarna hebben we niet meer geslapen. Otto was inmiddels voor de derde dag aan de diarree. Ik voelde me nog steeds prima! Geen last van het zitvlak, alleen een beetje van de zitbotjes maar eenmaal weer onderweg verdween dat ook wel. Frans had erg veel last van zijn knie en liet deze voor vertrek nog intapen.
Otto V. was om 6.30 uur ter plaatse en liet een frisse wind door ons kleine kampje waaien. Tja, Coen en Frans hadden er inmiddels 5 dagen op zitten en ik zelf 3 dagen. Dat hakt er best wel in en Otto was natuurlijk nog fris. Vandaag stond de langste etappe op het programma: 120 km en 735 hoogtemeters. Qua hoogteverschillen niet te vergelijken met de eerste 4 etappes maar toch ook nog wel pittig. We vertrokken rond dezelfde tijd als de afgelopen dagen en in het eerste deel volgden korte felle klimmetjes elkaar in hoog tempo op, veelvuldig afgewisseld met prachtige, vaak technische, singletrails in het Meinweggebied, een droomgebied voor mountainbikers.
Bij zowel checkpoint 1 als checkpoint 2 is Frans naar de masseur gegaan om zijn knie te verwachten en te laten insmeren met verdovende crème. De pijn neemt toe. Hartstikke vervelend voor hem maar hij bikkelde door. Een echte hero! 25 km voor het einde was de pijn niet om te houden en werd een heel moeilijk maar verstandig besluit genomen om de organisatie te bellen om Frans op te laten halen met de auto. Heel erg sneu voor hem maar morgen zou weer een dag volgen, de laatste dag, en die wilde hij zeker niet missen!
Het laatste uur gaven we stevig gas en ik was blij dat we terug waren op de camping. Een lange dag achter de rug, maar wel een mooie lange dag! Frans had inmiddels zijn knie opnieuw laten intapen en had goede hoop om morgen gewoon weer van start te gaan. Kanjer!
Op de laatste avond is een BBQ traditie. Zo ook deze keer. Na de BBQ vond de feestavond plaats maar deze hebben we aan ons voorbij laten gaan omdat we morgen wel fris genoeg wilden zijn voor de laatste etappe. Ook dat zou nog een lange rit worden met de nodige, korte doch felle beklimmingen in het Reichswald en de route rondom Berg en Dal. Ferdi zou morgen ook zijn opwachting maken om de sfeer van de laatste etappe nog even te proeven.
Etappe 7: Oostrum naar Nijmegen
Een uur later dan andere dagen gingen we van start voor de laatste etappe van Duchenne Heroes 2011... Frans, Ferdi, Otto V., Coen en Christy. Otto kon amper op zijn benen staan, laat staan op de fiets zitten en ook nog trappen. Hij besloot naar huis te gaan en alvast wat spullen uit te laden en daarna samen met Nelie, Corina en Pascal naar Nijmegen te komen.
Vandaag zou het een redelijk vlakke etappe worden gezien het aantal hoogtemeters maar niets was minder waar... over het algemeen was het vlak ja, maar er zaten een paar stevige beklimmingen in. Zowel in het Reichswald als in de route rondom Berg en Dal. Het was een prachtige rit. Frans had gelukkig weinig problemen meer van zijn knie die goed ingezwachteld was! Ferdi, die tot 2 uur in de nacht had moeten werken, zat er na de helft van de rit doorheen. Coen, die satésaus gegeten had de dag ervoor en daar niet tegen kon, had heel veel problemen met zijn maag. Otto V. reed lekker omhoog en bij Christy ging het ook prima. Het leek wel alsof de benen elke dag beter werden!
Na een rustige (en noodzakelijke) warming-up volgen we de ‘nieuwe’ mountainbikeroute van Bergen. Tot het eerste checkpoint gaat het door bossen en over heuvelachtige onverharde paden. Vanaf checkpoint 1 besloten we toch wat rustiger aan te doen, noodgedwongen vanwege de situatie met Coen en Ferdi, maar ook bewust omdat we niet al te vroeg aan wilden komen op checkpoint 3... daar zouden we wachten op alle bikers alvorens naar Park Brakkenstein te rijden.
Lange tijd volgden we de Maas en reden vervolgens via een landweg het Duitse Reichswald in. In het oostelijk deel van het Reichswald beklommen we meerdere keren de stuwwal, daarna fietsen we door het Reichswald naar het tweede checkpoint bij Camping de Zoete Aagt in Groesbeek. Een prachtige camping waar iedereen nog genoot van een welverdiend rustmoment.
In Duitsland zagen we een man zijn auto wassen en besloot Coen vriendelijk te zijn door te roepen: "Wird schon!" waarop de man reageerde met: "Dank je wel, vind ik ook". Voor het eerst deze week stond Coen met zijn mond vol tanden.
Na een aantal mooie en laatste (!) klimmetjes bereikten we via de bekende finishweg van de Nijmeegse Vierdaagse (Frans: "Waar zijn nou die gladiolen?") het verzamelpunt bij het UMC St Radboud in Nijmegen. Daar werd gewacht op alle bikers om gezamenlijk te finishen...
De intocht in Park Brakkenstein was er een om nooit meer te vergeten!! KIPPENVEL!!
Wat een mensen, wat een geweldige sfeer. We reden stuk voor stuk door een haag van applaudiserende mensen en werden begroet en omhelsd door vrienden en familie.
Zo mooi. Vanaf het grote podium hadden we uitzicht op de enorme mensenmassa die toegestroomd was.
Op het podium werden er een paar fikse brokken in de keel weg geslikt.
Hier hebben we het voor gedaan! Voor al die kinderen die ons toejuichden! Voor al die kinderen die hopelijk in de toekomst weer op eigen benen kunnen staan en ook lekker kunnen mountainbiken zoals wij gedaan hebben!
Napraat
Een jaar voorbereiding is in één week voorbij gevlogen! Helaas voor Otto een hele grote teleurstelling. Hij heeft er zo enorm naar uitgekeken en dan gooit diarree en een griep roet in het eten. Voor mij een teleurstelling in het begin van de week maar de 5 etappes die ik heb kunnen rijden, hebben heel veel goed gemaakt. Ook Otto V. heeft genoten van de 2 ritten die hij heeft kunnen rijden. Frans en Coen, die in deze week onze teamgenoten waren, hebben de volledige Duchenne Heroes week volbracht wat heel erg knap is. De sfeer in ons kampje was reusachtig goed, we hebben veel lol gehad en elkaar ondersteunt wanneer dit noodzakelijk was. Ook de begeleiding door David was top; elke dag stonden de tentjes van Coen en Frans overeind en werd er gezorgd voor een lekker biertje voor de heren (of een blikje lemon...). Kortom: een succesweek ondanks de teleurstellingen en ontberingen! Allen, bedankt!
| < Vorige | Volgende > |
|---|
