Zondag 2 oktober 2011 - Hondsrug Classic te Gieten door Christy

De Hondsrug Classic stond niet op de planning maar ja, het is natuurlijk zonde om geen gebruik te maken van de supercompensatie na Duchenne Heroes... We vertrokken zaterdag al richting het noorden omdat we nog even Camperverhuur Op Urk gingen bedanken met een mooie fotocollage. Nadien zijn we door gereden naar Hoogersmilde waar Frans, Fardi en de kids wonen. Daar zouden we ´s avonds lekker eten en de nacht doorbrengen. We werden uitermate goed verzorgd met een heerlijke BBQ (waarvoor onze dank) en een lekker glaasje wijn. In de vroege zondagochtend stond een uitgebreid ontbijt voor ons klaar en konden we ons lunchpakketje ook in orde maken. Je zou toch bijna niet meer gaan fietsen als je zo goed verzorgd wordt.

Toch reisden we af naar Gieten voor de 54 km lange Hondsrug Classic. Een internationale mountainbikewedstrijd waarin recreanten samen rijden met de wereldtoppers! Zo kwam het dat ik in het startvak van de dames stond tussen de nationale kampioenen van Polen, Nederland, Engeland en Turkije en zelfs tussen wereldkampioenen van de afgelopen jaren...Otto stond 2 vakken achter me. Frans en zijn maat stonden daar weer een eind achter.

Om 12.00 uur gingen we van start en dat ging lekkerrrrrr!!! Natuurlijk, asfalt en rechte wegen. Dat vind ik echt heerlijk. Wel gelijk met een hartslag van boven 180 maar dat kan ik altijd wel een uurtje of wat volhouden dus geen probleem. Na een stuk met rechte wegen kwamen we op mooie bospaden terecht. Na een kilometer of 12 zag ik Otto aan komen en nu kan ik natuurlijk schrijven dat ik ingehouden en op hem gewacht heb maar dat is niet waar... hij haalde me in en ik pikte aan in zijn wiel. Een bekend wiel rijdt altijd lekker. Samen vlogen we over de paadjes. We haalden mensen in maar werden ook af en toe ingehaald maar gelukkig niet zo vaak. Alleen er hoeft er natuurlijk maar 1 bij te zitten die alle risico´s neemt voor plek, pak ´em beet, 468 ofzo!

En dat laatste gebeurde rond kilometer 17... We zaten dik 43 minuten op de fiets. Dat betekende dus als we zo door zouden gaan een finishtijd van ongeveer 2 uur en 10 minuten. Wat op zijn beurt weer zou betekenen dat we echt hard gefietst zouden hebben... tja, als, dan... het bekende verhaal. Een man haalde ons in en kwam naast Otto terecht op een dubbele strook dus dat was geen probleem maar blijkbaar vond hij het plekje waar Otto fietste veel mooier. Ik was `blij´ dat ik er achter zat en precies zag wat er gebeurde; meneer stak zijn elleboog naar buiten en Otto probeerde nog recht te blijven maar dat ging niet en maakte een knalharde buiteling in de struiken. Zelf had ik inmiddels al afstand genomen en gelukkig reden er niet zoveel meer achter want anders was het één grote ravage geweest. De man die de valpartij veroorzaakte heeft in luttele seconden nog nooit zoveel scheldwoorden op hem afgevuurd gekregen! Wat was ik kwaad!

Otto lag in de struiken met de fiets bovenop hem en kon zijn been niet meer buigen. We waren kort bang dat het gebroken was maar gelukkig bleek het uiteindelijk alleen gekneusd en kon hij na een minuut of 15 weer op 1 been hinkelend de fiets op klauteren. Fietsen ging iets minder lastig dan lopen. En nu? De wedstrijd was helaas voor ons beiden over. Ik wilde Otto ook niet alleen laten fietsen dus we besloten samen op halve kracht (Otto kon geen kracht zetten met zijn rechterbeen) door te rijden. Daarmee verloren we niet alleen zo´n 15 minuten met het op de grond liggen maar ook heel veel tijd in de kilometers 17 tot en met 54. Dat was balen want het ging zo lekker.

Uiteindelijk kwamen we na 2:40:38 minuten en nog wat seconden over de finish. Balend. In de eerste ronde reden we nog ondanks zo´n 15 minuten stil staan een rondetijd van 1:16:06 en de tweede ronde ging in 1:23:05. Reuze benieuwd waar we terecht gekomen waren zonder de valpartij... Wat? Als? Dan? Stiekem toch even kijken waar we met onze tijd van 2,5 minuut per kilometer uit gekomen waren: ruim 500 plaatsen hoger in het klassement. Zuur, want wat, als, dan geldt niet.

Oh ja, het parcours nog even: leuke ronde! Afwisselend brede paden en single tracks. Groot gedeelte nagenoeg vlak maar rondom een water moesten we een keer of 5 een zandhelling op en af. Lekker pittig maar ook erg mooi. Zeker omdat er heel veel publiek stond. Het was natuurlijk stralend weer en er waren genoeg mensen die het water in gingen. Het parkoers kent alle elementen die je in dit schitterende gebied kan tegenkomen zoals onverharde bospaden, zand, lichte hellingen en een kasseistrook.

We hebben besloten dat we de Hondsrug Classic als vaste datum op onze kalender zetten. Het is een erg gezellig evenement, zeker met het gezin Gerding. Zie ook de foto hier onder, lekker ijsje eten...